Cidadán Anónimo

Manuel levaba todo o día sen poder deixar de pensar en Ana, non se falaba con ela dende había máis de cinco anos, pero tivera un soño ela estaba espida e achegouse a Manuel que estaba tumbado nun sofá foille baixando os pantalóns, os calzóns,quitoulle os calcetíns, quitolle a camiseta  ata deixalo espido de todo, ela baixiña e coas súas formas redondeadas, co seu cuiño respingón mirouno de pé antes de tumbarse riba del frotando o seu corpo, que para os seus case corenta anos todo hai que decilo aínda estaba ben. Nun dos rozamentos penetrouna como quen non quere a cousa, involuntariamente. O soño fora tan real que dende que espertou Manuel non puido pensar noutra cousa. Nunca pasara nada con Ana fóran bos amigos, é certo houbo algún que outro desexo por ambas partes pero non pasou do maxín e da linguaxe non verbal. Logo casaron, Manuel cunha curmá de Ana que por certo ela mesma lle presentara e Ana cun "homus idiotus" como lle gostaba a Manuel chamalo, porque era máis simple que o mecanismo dun chupete e ao que o único que lle interesaba eran os avances na tecnoloxía. Os anos foron pasando, e a relación enfriouse porque Ana cambiara demasiado transformárase nunha opositora a pequena burguesa cuxo único interese era decorar o seu duplex cada x tempo e Manuel, Manuel era un desastre de home, seguía anclado na utopía, un Peter Pan da vida, o seu problema é que non cambiaba e este mundo non estaba feito para el.

O caso é que todo día pensa que pensa no soño o que lle produxo varias ereccións espontáneas, pero tamén lle produxo a necesidade de pensar no significado do mesmo, de porque soñara dun xeito tan realista unha relación sexual cunha persoa á que na actualidade aborrecía, porque representaba todo o que el detestaba, polo que decidiu consultar diversos libros de autoaxuda que lle fixeron chegar a unha conclusión que non lle gostaba nada que ao mellor estaba a proxectar en Ana todo o que el detestaba de si mesmo, e que en realidade lle seguía gostando, que a seguía a desexar.

Manuel estaba desconcertado. Pensou, bah tonterías.
Esa noite fixo o amor coa súa muller, pero coa luz apagada.

chuzame

Aparecías no meu maxín,

 cabalgando bruidosamente,

  Ata facer sangrar os surcos do meu cerebro,

 Ti, que as veces nin existías,

 E cando existías non pensaba en Ti, 

Outras veces te raptei,

 Nos instantes de bicos roubados,

  Aos amantes furtivos,

 Cheirabate no ar, 

Ulías ao sal marítimo, 

E logo descendo e  lámote,

 Ata que desapareces, 

Esperto so e mollado. 

chuzame

Querido Manuel,  

Non te quero ver, formas parte do pasado, doutra Alba que xa non son. Cando chamaches deixáchesme desconcertada, viñéronme moitos pensamentos aos miolos, como aquel día que me dixeches, que me insinuaches, que nos comunicamos o noso aprezo o un polo outro e nos abrazamos nese pub. Pensei en todos eses momentos que compartimos no meu piso  de estudante, entrelazados na miña cama soñando cun futuro compartido. Invadiron a miña testa todas as composicións á guitarra que che escribín, as tardes deitados nos prados do campus universitario, a tarde no que tomamos a substancia prohibida e non paramos de rir ata a noite.........

Pero agora Manuel, non te quero ver mais, estou casada, non felizmente casada, pero casada cun bo home, respectame e axúdame cando teño os brotes de esquizofrenia, grazas a el e a medicación vouno levando bastante ben. Falei de ti coa miña psicoterapeuta, e díxome que o mellor para min era non verte. Por isto che escribo esta carta, dicirche que xa non me adico á arte, era malo para á miña enfermidade, a última obra que vendín foi unha escultura que se chamaba o home incompleto, estaba adicada a tí.

Bueno Manuel, non quero que renuncies a saber de min se queres podes saber de min ao través do meu blogue, chámase o blogueando cos alteregos. FIN.

chuzame

Ía un día caloroso e os prados do Campus Universitario estaban cheos de mozas e mozos tomando o sol dando o último repaso ás materias pendentes de exame. Quedaramos precisamente eiquí no Campus, no mesmo lugar onde a vira por última vez, onde a deixei abandonada á súa sorte, coma se abandona un can nunha gasolineira, porque tivera medo ao descoñecido, ao volátil, ao creativo, ao inestábel....En fín escollín a Catalina.

Cantas tardes de primavera temos pasado deitados na herba, ela tocándome a guitarra inventándome cancións personalizadas, tiña un feixe de cancións, no lugar de falarme cantábame, "Ola meu amor, doce amor, teu sorriso sabor licor...." Esa tarde fíxena sufrir, nunca pensou que a deixaría, o único que me puido dicer foi, "Es un capullo...", o cal non deixaba de ser certo.

Quedamos na mesma zona do Campus onde a vin por última vez, agora había un banco de pedra de cantería, senteime nel. Fronte a min unha parella estábase a bicar, non podía deixar de mirar para eles e ata sentín un pouco de envexa, xa pasaba dez minutos da hora acordada pero non daba sinais de vida.

De repente pareceu un mensaxeiro cun uniforme dunha empresa de mensaxería urxente, chamoume polo apelido e pediume que lle ensinase o DNI, ao cal accedín, fíxome firmar un albarán de entrega e deume un enorme paquete. Pergunteille quen llo dera, ao que me contestou escapando cara o coche, unha muller.

Abrín o paquete era unha guitarra vella sen cordas e dentro dela había unha carta.....

CONTINUARÁ

chuzame

Non podo deixar de mirar para o móbil, non para de sonar, éche persistente, a verdade é que sempre o era. Os compañeiros empezan a mirarme con mala cara por non descolgar o aparello. Voume ao baño, métome nun retrete e péchome, síntome coma un adolescente, o meu corazón latexa tanto que teño medo ter unha taquicardia.Vouno coller. Si. Mira é que teño unha chamada perdida deste número, en realidade teño trinta seis chamadas perdidas, e aínda que non coñezo o número, ten que ser importante, porque se non fose importante, ou unha equivocación quen ía chamar trinta e seis veces, pensei, e aínda que fose un erro, ten que ser algo importante, pode ser unha emerxencia, en fin, que ao mellor podo axudar.... Agradecía este monólogo, porque eu non sabía que contestarlle.... Segue alí...., ola....., Si volvín a contestar. Coñézoo....Si. E quen es?...ola....Son eu, necesitaba falar contigo Alba. Ao outro lado da liña fíxose un enorme silencio que delataba que se dera conta de quen era. Ola, insistín... Segues alí.....Por qué me chamas despois de quince anos? E unha historia un pouco longa pero gustaríame quedar e cha conto. Quedamos hoxe? Que presas pensei eu, a verdade e que ela era así, todo tiña que ser aquí e agora, e como Catalina ía chegar tarde á casa lle dixen que si.

chuzame

Intentei voltar ao blogue do "alter ego" pero por moito que tecleara o enderezo en google non saia nada. Desapareceu como por arte de maxia, coma se nunca existira, ata dubidei de que todo fose real, de que ao mellor todo fora froito do meu maxín. Pero non había máis que mirar a cara de xenreira que me botaba a compañeira de traballo coa que discutira aquel día para confirmar que todo fora moi real.

Entón cando xusto ía empezar a traballar, que por certo hora ía sendo, empezou a sonar o meu móbil, era un número fixo sonábame moito ese número, pero a priori non sabía de quen podía ser, ata que merda, dínme conta que era o de Alba, ao que estivera chamando o outro día de xeito compulsivo e colgaba, e foi cando me din de conta do idiota que fora ao chamala dende o meu móbil, o seu teléfono debía de ter un rexistro de chamanda viu as chamadas perdidas (unhas doce creo), e claro está a chamar para sabe de quen son...

Non sei que facer collo, si debería collelo, non  non o collo, seguro que desiste e xa non chama mais, pensa que foi un erro e xa non chama mais. Ben parou de sonar. O meu corazón latexa a toda velocidade, estou a suar, vou traballar....

Estaba mergullado no traballo, xa tiña conseguido esquecer o mal trago que pasara co móbil cando, merda voltou a sonar, mirei con desconfianza a pantalla, e suspirei puña Catalina, collín o teléfono..

- Coma tardaches tanto en coller o teléfono?

- Estaba liado co traballo.

- Atópaste ben, noto a túa voz temblorosa.

- Nada o estrés.

- Nada dicirche que vou chegar tarde esta noite, teño que ir á casa dos meus pais á miña nai está de novo enferma.

- Vaia síntoo, pois nada cearei sen ti, bicos.

Acto seguido voltou a sonar o móbil, merda e o número de Alba.....

CONTINUARÁ.....

chuzame

Levo todo día sen poder concentrarme, pensando no posto do alter ego, estou mal por dentro coma se as miñas entrañas estiveran a pelexar cunha besta que insiste en facerme sentir mal, e eu intento fuxir deses sentementos, pero cada pouco volven ao ataque e non me podo librar deles. Unha verba non para de repetirse misturándose con imaxes da miña vida,  discutindo coa miña muller por culpa do estrés e da familia,  a merda que trago no meu traballo cada vez que tiro os meus valores ao lixo coa desculpa da hipoteca, o abandono de calquera actividade creativa dende hai varios quinquenios, a verba non para de repetirse "fracaso", "fracaso", "fracaso".... e entón a besta volve a roer as miñas entrañas.

E penso nela, como a abandonei por covarde, como me fun ao cómodo, ao seguro, ao estábel. Non me quería ariscar, e o que non arisca non gaña. Pensei no que me dixera  o alter ego de que rematara nun psiquiátrico, pensei no día en que tomamos a substancia prohibida e nos puxemos a rir todo o santo día. Entón foi cando pensei en averiguar o que fóra dela, nesta dimensión.

Encomezo a teclear os seus apelidos e nome nas páxinas amarelas e alí estáe   o seu teléfono, estou nervoso,   apuntoo nun pedazo de papel que gardo no moedeiro da carteira mirando a esquerda e dereita vixiando que ninguén me mirase, coma se estivera a facer unha actividade delictiva. Descolgo e colgo o teléfono unha ducia de veces sen marcar o número, parezo un obsesivo compulsivo, non me atrevo, tereino que deixar para outro día...

CONTINUARÁ

chuzame

Non sei o motivo pero ao longo dun mes non puiden acceder ao meu blogue, e hoxe por miragre voltou a funcionar cun aspecto novo, que por certo non escollín eu.

Pídovos desculpas aos/ás que intentástedes visitarme e non puidéstedes, en breve espero seguir co "blogueando IV"

Un saúdo a todas e todos.

Cidadán Anónimo

chuzame

Levaba tres días acudindo ao blogue para ver se respostara ao meu comentario, pero nada. Empecei a pensar que debería deixar de ir a el e de feito así o fixen. E cando case tiña esquecido o tema, un día ao abrir o meu correo electrónico vin un correo. O remitente era alterego@hotmail.com e o asunto era comentario. Abrín o correo, dicía, "Manuel, que é da túa vida, cando pensas ir mira o blogue xa che puxen un posto novo. Estaba moi nervoso, non contaba con isto outra vez, volver as andadas, estiven debaténdome se ir ou non ao blogue, estaba tan aturdido que ata Catalina se percatou de que algo non ía ben cando viu deixar uns papeis enriba do escritorio-Que che pasa estás moi pálido- Nada so que non me atopo moi ben, estou canso do traballo, xa sabes o de sempre- Lle contestei pechando o correo electrónico- Bueno pois non te preocupes eu vou para á cama-Eu irei agora lle dixen mentres tecleaba o enderezo do  blogue na casilla do enderezo.

Alí estaba o posto novo, titulábase Catalina versus Alba, e empezaba así

Estimado Manuel,

Eu non casei, vivín uns anos con Alba, si eu atrevinme como podes ver, e foi marabillos, agotador iso si, pero ti xa o sabes, desbordaba creatividade, tanto creaba unha canción como rodaba unha curta metraxe, ou facía poesía. Ela era así. Seguínlle o ritmo ata que a ingresaron por esquizofrenia, iso si grazas a ela son o que son agora, un artista polifacético, todo o que soñaches ti en ser, eu sónno.

En canto a Catalina, so sei que casou cun comercial de telefonía móbil, creo que lle vai bastante ben se o miramos dende un prisma "pequeno burgués", Duplex con hipoteca, dous coches, can, dous fillos..... Mais ou menos coma a vida que tes ti agora.

chuzame

Fixen o ridículo espantoso, cheguei e discutín coa informática. Négasmo,sempre te riches de min cos compañeiros de traballo, négasmo estou seguro de que fuches ti que creou ese blogue para rirte unha vez mais ao tu gusto. Fixen o ridículo ata lle obriguei a teclear o nome do blogue en google e non saia nada, ningunha páxina, quedoume a cara a cadros e non me estraña. Xa me tiñan por unha persoa rara, e agora confírmase coa miña atitude. Pedinlle desculpas, pero o mal xa estaba feito. No descanso do café fun correndo a un ciber e tecleei o nome do blogue e cal foi a surpresa que saíu o blogue co mesmo posto de onte, non acreditaba o que estaba a ver, pensaba que estaba toleando, a verdade é que tivera antecedentes na familia, ao mellor é unha esquizofrenia e isto é unha alucinación perceptiva. Non sei. Mirei ao meu redor, á miña dereita había unha rapariga nova duns dezaseis anos aproximadamente baixando música no seu mp3, no lugar de estar no instituto, e á miña esquerda so había un home duns corenta e moitos anos mirando páxinas pornográficas. Volvín a mirar a pantalla do ordenador e dispúxenme a escribir un comentario.  Coñeciches a Alba e a Catalina na universidade, se é así con cal casaches?

Evidentemente na miña dimensión eu casara con Catalina, pero estivera coas dúas ao mesmo tempo ao longo duns meses, por despeito, por que Catalina tamén nesa época estivera a tontear con Gabriel, pero ao final non me atrevín a quedarme con Alba, porque era unha persoa moi sensíbel, mo especial e inestábel. Dunha intelixencia creativa impresionante, capábel de o dar todo, sen pedir nada a cambio, de entregarse ao amor dun xeito que incluso asustaba, e asusteime, tivera medo de non dar a talla diante dunha persoa dese calibre e como xa se intentara suicidar no seu día por razóns espirituais, abandoneina por Catalina que era menos complexa.

Quería saber o que fixo o meu alter ego.

É hora de voltar ao café, voume

CONTINUARÁ......

chuzame