Cidadán Anónimo

Maldita guerra, estou farto dela, desta trincheira aquí metidos nesta poza de lama e sangue levantando a testa de cando en vez para disparar un tiro ao baleiro e rezando para que ningunha bala perdida do inimigo nos dea . Penso nos meus, nos meus fillos a metade deles no estranxeiro, en Bélxica, en campamentos ou cunha familia, a miña muller soa co máis pequeno de dous anos. Non quixo irse, ten boas relacións coa igrexa mal será que lle pase nada. E eu aquí, miúdo nadal de merda. Non é co nadal me entusiasmara nunca moito, xa que son ateo, pero a Carmiña se que lle gustaba, non só porque ela si é católica, se non polos nenos, porque aínda que nunca sobraron os cartos sempre lles tiña feito a cada un a seu xersei de la. Merda esta bala rozoume a orella, aínda me está a pitar.

Ao meu carón hai un rapaz moi novo, non lle calculo máis de dezaoito anos, se é que os ten, está a tremilicar no chan, encollido non fixo ningún disparo nas últimas tres horas, ata creo que mexou por el. Eu non lle digo nada, isto non é lugar para ninguén, debería estar na súa casa axudando ao seu pai coa labranza, chámase Horacio. Ao fin é ao cabo para algo son o brigada, se de algo serve é para isto para tomarme certas licencias.

Os do outro lado deixaron de disparar e eu berro un alto ao fogo, non é cuestión de malgastar a munición, se eles deixan de disparar nos tamén. Sinto berros ao lonxe do lado inimigo – roxos de merda seguides alí- Claro que si fascista cabrón – lles contesto eu – xa sabemos que a vos isto do nadal non vos importa un carallo, pero se queredes paramos un anaco para celebralo, tendes tabaco? – Si, pero que nos dades a cambio – temos viño tinto.

Non sei como, pero de repente os de aquí e os de alá estabamos xuntos no medio do campo de batalla tomando viño deles e fumando o noso tabaco, ensinando as nosas fotos das nosas mulleres e fillos, rimos, cantamos e choramos xuntos toda a noite ata que ao día seguinte cada grupo recuperou a súa trincheira e volveu a disparar ao baleiro.