Cidadán Anónimo

Intentei voltar ao blogue do "alter ego" pero por moito que tecleara o enderezo en google non saia nada. Desapareceu como por arte de maxia, coma se nunca existira, ata dubidei de que todo fose real, de que ao mellor todo fora froito do meu maxín. Pero non había máis que mirar a cara de xenreira que me botaba a compañeira de traballo coa que discutira aquel día para confirmar que todo fora moi real.

Entón cando xusto ía empezar a traballar, que por certo hora ía sendo, empezou a sonar o meu móbil, era un número fixo sonábame moito ese número, pero a priori non sabía de quen podía ser, ata que merda, dínme conta que era o de Alba, ao que estivera chamando o outro día de xeito compulsivo e colgaba, e foi cando me din de conta do idiota que fora ao chamala dende o meu móbil, o seu teléfono debía de ter un rexistro de chamanda viu as chamadas perdidas (unhas doce creo), e claro está a chamar para sabe de quen son...

Non sei que facer collo, si debería collelo, non  non o collo, seguro que desiste e xa non chama mais, pensa que foi un erro e xa non chama mais. Ben parou de sonar. O meu corazón latexa a toda velocidade, estou a suar, vou traballar....

Estaba mergullado no traballo, xa tiña conseguido esquecer o mal trago que pasara co móbil cando, merda voltou a sonar, mirei con desconfianza a pantalla, e suspirei puña Catalina, collín o teléfono..

- Coma tardaches tanto en coller o teléfono?

- Estaba liado co traballo.

- Atópaste ben, noto a túa voz temblorosa.

- Nada o estrés.

- Nada dicirche que vou chegar tarde esta noite, teño que ir á casa dos meus pais á miña nai está de novo enferma.

- Vaia síntoo, pois nada cearei sen ti, bicos.

Acto seguido voltou a sonar o móbil, merda e o número de Alba.....

CONTINUARÁ.....

chuzame

Levo todo día sen poder concentrarme, pensando no posto do alter ego, estou mal por dentro coma se as miñas entrañas estiveran a pelexar cunha besta que insiste en facerme sentir mal, e eu intento fuxir deses sentementos, pero cada pouco volven ao ataque e non me podo librar deles. Unha verba non para de repetirse misturándose con imaxes da miña vida,  discutindo coa miña muller por culpa do estrés e da familia,  a merda que trago no meu traballo cada vez que tiro os meus valores ao lixo coa desculpa da hipoteca, o abandono de calquera actividade creativa dende hai varios quinquenios, a verba non para de repetirse "fracaso", "fracaso", "fracaso".... e entón a besta volve a roer as miñas entrañas.

E penso nela, como a abandonei por covarde, como me fun ao cómodo, ao seguro, ao estábel. Non me quería ariscar, e o que non arisca non gaña. Pensei no que me dixera  o alter ego de que rematara nun psiquiátrico, pensei no día en que tomamos a substancia prohibida e nos puxemos a rir todo o santo día. Entón foi cando pensei en averiguar o que fóra dela, nesta dimensión.

Encomezo a teclear os seus apelidos e nome nas páxinas amarelas e alí estáe   o seu teléfono, estou nervoso,   apuntoo nun pedazo de papel que gardo no moedeiro da carteira mirando a esquerda e dereita vixiando que ninguén me mirase, coma se estivera a facer unha actividade delictiva. Descolgo e colgo o teléfono unha ducia de veces sen marcar o número, parezo un obsesivo compulsivo, non me atrevo, tereino que deixar para outro día...

CONTINUARÁ

chuzame

Non sei o motivo pero ao longo dun mes non puiden acceder ao meu blogue, e hoxe por miragre voltou a funcionar cun aspecto novo, que por certo non escollín eu.

Pídovos desculpas aos/ás que intentástedes visitarme e non puidéstedes, en breve espero seguir co "blogueando IV"

Un saúdo a todas e todos.

Cidadán Anónimo

chuzame