Tantas veces te soñei,
Aparecías no meu maxín,
cabalgando bruidosamente,
Ata facer sangrar os surcos do meu cerebro,
Ti, que as veces nin existías,
E cando existías non pensaba en Ti,
Outras veces te raptei,
Nos instantes de bicos roubados,
Aos amantes furtivos,
Cheirabate no ar,
Ulías ao sal marítimo,
E logo descendo e lámote,
Ata que desapareces,
Esperto so e mollado.
chuzame - 
Querido Manuel,
Non te quero ver, formas parte do pasado, doutra Alba que xa non son. Cando chamaches deixáchesme desconcertada, viñéronme moitos pensamentos aos miolos, como aquel día que me dixeches, que me insinuaches, que nos comunicamos o noso aprezo o un polo outro e nos abrazamos nese pub. Pensei en todos eses momentos que compartimos no meu piso de estudante, entrelazados na miña cama soñando cun futuro compartido. Invadiron a miña testa todas as composicións á guitarra que che escribín, as tardes deitados nos prados do campus universitario, a tarde no que tomamos a substancia prohibida e non paramos de rir ata a noite.........
Pero agora Manuel, non te quero ver mais, estou casada, non felizmente casada, pero casada cun bo home, respectame e axúdame cando teño os brotes de esquizofrenia, grazas a el e a medicación vouno levando bastante ben. Falei de ti coa miña psicoterapeuta, e díxome que o mellor para min era non verte. Por isto che escribo esta carta, dicirche que xa non me adico á arte, era malo para á miña enfermidade, a última obra que vendín foi unha escultura que se chamaba o home incompleto, estaba adicada a tí.
Bueno Manuel, non quero que renuncies a saber de min se queres podes saber de min ao través do meu blogue, chámase o blogueando cos alteregos. FIN.
chuzame - 
Ía un día caloroso e os prados do Campus Universitario estaban cheos de mozas e mozos tomando o sol dando o último repaso ás materias pendentes de exame. Quedaramos precisamente eiquí no Campus, no mesmo lugar onde a vira por última vez, onde a deixei abandonada á súa sorte, coma se abandona un can nunha gasolineira, porque tivera medo ao descoñecido, ao volátil, ao creativo, ao inestábel....En fín escollín a Catalina.
Cantas tardes de primavera temos pasado deitados na herba, ela tocándome a guitarra inventándome cancións personalizadas, tiña un feixe de cancións, no lugar de falarme cantábame, "Ola meu amor, doce amor, teu sorriso sabor licor...." Esa tarde fíxena sufrir, nunca pensou que a deixaría, o único que me puido dicer foi, "Es un capullo...", o cal non deixaba de ser certo.
Quedamos na mesma zona do Campus onde a vin por última vez, agora había un banco de pedra de cantería, senteime nel. Fronte a min unha parella estábase a bicar, non podía deixar de mirar para eles e ata sentín un pouco de envexa, xa pasaba dez minutos da hora acordada pero non daba sinais de vida.
De repente pareceu un mensaxeiro cun uniforme dunha empresa de mensaxería urxente, chamoume polo apelido e pediume que lle ensinase o DNI, ao cal accedín, fíxome firmar un albarán de entrega e deume un enorme paquete. Pergunteille quen llo dera, ao que me contestou escapando cara o coche, unha muller.
Abrín o paquete era unha guitarra vella sen cordas e dentro dela había unha carta.....
CONTINUARÁ
chuzame - 
Non podo deixar de mirar para o móbil, non para de sonar, éche persistente, a verdade é que sempre o era. Os compañeiros empezan a mirarme con mala cara por non descolgar o aparello. Voume ao baño, métome nun retrete e péchome, síntome coma un adolescente, o meu corazón latexa tanto que teño medo ter unha taquicardia.Vouno coller. Si. Mira é que teño unha chamada perdida deste número, en realidade teño trinta seis chamadas perdidas, e aínda que non coñezo o número, ten que ser importante, porque se non fose importante, ou unha equivocación quen ía chamar trinta e seis veces, pensei, e aínda que fose un erro, ten que ser algo importante, pode ser unha emerxencia, en fin, que ao mellor podo axudar.... Agradecía este monólogo, porque eu non sabía que contestarlle.... Segue alí...., ola....., Si volvín a contestar. Coñézoo....Si. E quen es?...ola....Son eu, necesitaba falar contigo Alba. Ao outro lado da liña fíxose un enorme silencio que delataba que se dera conta de quen era. Ola, insistín... Segues alí.....Por qué me chamas despois de quince anos? E unha historia un pouco longa pero gustaríame quedar e cha conto. Quedamos hoxe? Que presas pensei eu, a verdade e que ela era así, todo tiña que ser aquí e agora, e como Catalina ía chegar tarde á casa lle dixen que si.
chuzame - 
