Blogueando VI
Non podo deixar de mirar para o móbil, non para de sonar, éche persistente, a verdade é que sempre o era. Os compañeiros empezan a mirarme con mala cara por non descolgar o aparello. Voume ao baño, métome nun retrete e péchome, síntome coma un adolescente, o meu corazón latexa tanto que teño medo ter unha taquicardia.Vouno coller. Si. Mira é que teño unha chamada perdida deste número, en realidade teño trinta seis chamadas perdidas, e aínda que non coñezo o número, ten que ser importante, porque se non fose importante, ou unha equivocación quen ía chamar trinta e seis veces, pensei, e aínda que fose un erro, ten que ser algo importante, pode ser unha emerxencia, en fin, que ao mellor podo axudar.... Agradecía este monólogo, porque eu non sabía que contestarlle.... Segue alí...., ola....., Si volvín a contestar. Coñézoo....Si. E quen es?...ola....Son eu, necesitaba falar contigo Alba. Ao outro lado da liña fíxose un enorme silencio que delataba que se dera conta de quen era. Ola, insistín... Segues alí.....Por qué me chamas despois de quince anos? E unha historia un pouco longa pero gustaríame quedar e cha conto. Quedamos hoxe? Que presas pensei eu, a verdade e que ela era así, todo tiña que ser aquí e agora, e como Catalina ía chegar tarde á casa lle dixen que si.
chuzame -