BLOGUEANDO VII
Ía un día caloroso e os prados do Campus Universitario estaban cheos de mozas e mozos tomando o sol dando o último repaso ás materias pendentes de exame. Quedaramos precisamente eiquí no Campus, no mesmo lugar onde a vira por última vez, onde a deixei abandonada á súa sorte, coma se abandona un can nunha gasolineira, porque tivera medo ao descoñecido, ao volátil, ao creativo, ao inestábel....En fín escollín a Catalina.
Cantas tardes de primavera temos pasado deitados na herba, ela tocándome a guitarra inventándome cancións personalizadas, tiña un feixe de cancións, no lugar de falarme cantábame, "Ola meu amor, doce amor, teu sorriso sabor licor...." Esa tarde fíxena sufrir, nunca pensou que a deixaría, o único que me puido dicer foi, "Es un capullo...", o cal non deixaba de ser certo.
Quedamos na mesma zona do Campus onde a vin por última vez, agora había un banco de pedra de cantería, senteime nel. Fronte a min unha parella estábase a bicar, non podía deixar de mirar para eles e ata sentín un pouco de envexa, xa pasaba dez minutos da hora acordada pero non daba sinais de vida.
De repente pareceu un mensaxeiro cun uniforme dunha empresa de mensaxería urxente, chamoume polo apelido e pediume que lle ensinase o DNI, ao cal accedín, fíxome firmar un albarán de entrega e deume un enorme paquete. Pergunteille quen llo dera, ao que me contestou escapando cara o coche, unha muller.
Abrín o paquete era unha guitarra vella sen cordas e dentro dela había unha carta.....
CONTINUARÁ
chuzame -