Cidadán Anónimo

Verba inseguramente segura sae da súa boca,

Mentres ao saír, as veces, dáse conta,

Que aínda que non o poda deter,

Ao misturarse co espazo, esa verba,

MENTE. 

Di que non cando o seu corpo di si,

Di que si cando os seus ollos din non,

E nesa histeria verbal, VITAL,

Escapa e corre cara a diante,

Agora no seu refuxio, seguro, tranquilo,

Chora, o ego nena chora,

O ego NAI lle di, que diría a xente!,

O ego "ADULTO" lle di que é o máis ético, 

Porque un día máis non llo dixo,

Non lle dixo que o quería.

chuzame

Manuel levaba todo o día sen poder deixar de pensar en Ana, non se falaba con ela dende había máis de cinco anos, pero tivera un soño ela estaba espida e achegouse a Manuel que estaba tumbado nun sofá foille baixando os pantalóns, os calzóns,quitoulle os calcetíns, quitolle a camiseta  ata deixalo espido de todo, ela baixiña e coas súas formas redondeadas, co seu cuiño respingón mirouno de pé antes de tumbarse riba del frotando o seu corpo, que para os seus case corenta anos todo hai que decilo aínda estaba ben. Nun dos rozamentos penetrouna como quen non quere a cousa, involuntariamente. O soño fora tan real que dende que espertou Manuel non puido pensar noutra cousa. Nunca pasara nada con Ana fóran bos amigos, é certo houbo algún que outro desexo por ambas partes pero non pasou do maxín e da linguaxe non verbal. Logo casaron, Manuel cunha curmá de Ana que por certo ela mesma lle presentara e Ana cun "homus idiotus" como lle gostaba a Manuel chamalo, porque era máis simple que o mecanismo dun chupete e ao que o único que lle interesaba eran os avances na tecnoloxía. Os anos foron pasando, e a relación enfriouse porque Ana cambiara demasiado transformárase nunha opositora a pequena burguesa cuxo único interese era decorar o seu duplex cada x tempo e Manuel, Manuel era un desastre de home, seguía anclado na utopía, un Peter Pan da vida, o seu problema é que non cambiaba e este mundo non estaba feito para el.

O caso é que todo día pensa que pensa no soño o que lle produxo varias ereccións espontáneas, pero tamén lle produxo a necesidade de pensar no significado do mesmo, de porque soñara dun xeito tan realista unha relación sexual cunha persoa á que na actualidade aborrecía, porque representaba todo o que el detestaba, polo que decidiu consultar diversos libros de autoaxuda que lle fixeron chegar a unha conclusión que non lle gostaba nada que ao mellor estaba a proxectar en Ana todo o que el detestaba de si mesmo, e que en realidade lle seguía gostando, que a seguía a desexar.

Manuel estaba desconcertado. Pensou, bah tonterías.
Esa noite fixo o amor coa súa muller, pero coa luz apagada.

chuzame