Pasárase todo o día discutindo na taberna co capitán do “Emprendedor”, porque este lle botaba en cara que non guiaba ben o seu navío. Xa co nome que ten, lle dicía, o “Ir indo”, quen lle pode pór a un barco “Ir indo”.
A verdade que estaba tocado, agora dende a súa máis cruel soidade, meditaba na discusión e non podía deixar de darlle a razón. O “Emprendedor” navegara na súa curta existencia por todos os océanos, e tiña un aspecto impecábel, mentres que o “Ir Indo” só navegaba na actualidade polo Cantábrico, o lugar máis lonxe onde estivera e xa vai disto 15 anos fóra no peirao do Pireo en Atenas. O volume de negocio, evidentemente era baixo, e isto quedaba reflectido no aspecto do navío e da súa tripulación.
Despois de baleirar unha botella de Vodka decidiu coller o barco, el so no medio da noite e deixar que o “Ir Indo” navegara sen rumbo fixo. Propuxérase partir de cero na primeira ría onde encaiase ou afundir ao fondo do mar se o destino así o decidira.
Perdeu a conciencia, despois de baleirar outras tres botellas da brebaxe nórdica, estivo nunha especie de coma etílico ao longo de varios días ata tal punto que non se percatara que o barco encaiara nunha praia dunha illa.
Levantouse a dor de testa era insoportábel, o sol pegaba forte a vista da praia era preciosa, e no fondo dela había unha rapaza duns vintecinco anos aproximadamente, mirándoo cunha man protexendo a vista do sol, e a outra facéndolle sinais para que se achegase a ela. Estaba confuso, a súa silueta resultáballe coñecida, colleu o pucho de capitán e baixou do barco e foi andando cara a rapaza, delgada, alta e desgarbada pero coa mirada máis bonita do universo, con sentimentos encontrados, entre nervioso e confuso, cando se achegou a ela recoñeceuna, era ela.
- Ola Joseph, lle dixo ela.
- Ola Aremol, dixo todo confuso o capitán do “Ir indo”
- Que tal estás?
- Confuso, onde estou?
- Nunha illa.
- Que illa?
- Na que todo é posíbel, incluso para a xente coma ti.
- Coma min?
- Si, os que deixan que a vida os devore.
Aremol fóra o seu amor secreto á que nunca lle dixo que a quería, porque era moito mais nova ca el e ademais tiña parella, pero non había día no que non desexaba bicala, abrazala. Montábase fantasías día si día tamén sobre como vivir un romance con ela, pero nunca lle dicía nada. E agora tíñaa diante del, non o podía crer.
- Capitán, capitán...esperte capitán....!!!
- Vaia cogorza colleu outra vez.
- Si a este paso quedamos sen choio nun plis!
- Que pasa?
- Temos unha viaxe capitán! Non se lembra?
- Que?....Onde estou?...Onde está Aremol?
- Are que? Capitán estaba soñando e está no barco no peirao de Vigo.
- Temos unha viaxe, ten que alistarse!
- Vale, vale todos aos seus postos xa vou.
En toda a viaxe o capitán Joseph non puido deixar de pensar no soño que lle producira o alcohol e prometeuse que á volta pintaría o “Ir indo” e chamaría a Aremol.
FIN.
chuzame -
