Cidadán Anónimo

Achégase o 25 de xullo e o espero con impaciencia,
Mon porque sexa o día da patria non,
Máis ben porque ese día decidín amar,
Ti es a única persoa a quen lle podo agasallar unha posta de sol,
Na cruz de San Román,
Unha ilusión disfrazada de utopía,
Unha aperta envolta de melodía,

Non Rien de Rien...
E como non uns bicos,
Sabor a cereixa e mel dos Ancares.
Ti xa me entendes,
E se un día chegas aquí,
A este blogue por casualidade,
Que saibas que todo é ficción,
Todo é mentira,
Excepto este posto.

chuzame

Verba inseguramente segura sae da súa boca,

Mentres ao saír, as veces, dáse conta,

Que aínda que non o poda deter,

Ao misturarse co espazo, esa verba,

MENTE. 

Di que non cando o seu corpo di si,

Di que si cando os seus ollos din non,

E nesa histeria verbal, VITAL,

Escapa e corre cara a diante,

Agora no seu refuxio, seguro, tranquilo,

Chora, o ego nena chora,

O ego NAI lle di, que diría a xente!,

O ego "ADULTO" lle di que é o máis ético, 

Porque un día máis non llo dixo,

Non lle dixo que o quería.

chuzame

Aparecías no meu maxín,

 cabalgando bruidosamente,

  Ata facer sangrar os surcos do meu cerebro,

 Ti, que as veces nin existías,

 E cando existías non pensaba en Ti, 

Outras veces te raptei,

 Nos instantes de bicos roubados,

  Aos amantes furtivos,

 Cheirabate no ar, 

Ulías ao sal marítimo, 

E logo descendo e  lámote,

 Ata que desapareces, 

Esperto so e mollado. 

chuzame

Medio camiño de toxos,

Percorrendo está a miña alma.

Medio camiño de lama,

Enxoita, polo tórrido sol.

Medio camiño, por sorte.

Por desgraza, Medio camiño.

Camiño trazado feito polasRodas

dos carros doutros bois.

Mestura de ledicia e dor,

Verte, en tantos rostros, e verte,

Sen poder gozarte,

Escapando da miña vontade.

Indecisións, inseguridade, covardía.

Diagnoses que desculpan a parálise.

Coma un neno desvalido,

Sento como se vai a calor,

 A tenrura, o bico, o abrazo, os latexos,

En definitiva a razón da miña existencia. 

chuzame

Na metade do tranquilo e falso camiño,

O corazón volta a latexar desbocado.

 Un intento do ego soterrado,

 Por voltar a xerminar no xardín da Ledicia.

 Esa xove e nervosa mirada,

 Tropezando co meu escéptico sorriso.

 Fan me crer de novo na vida.

 E soño con lonxanos universos,

Correndo cara un mar de harmonía,

 Sobre unha alfombra amarela,

 Os nosos dous corpos nus,

 Dúas mans que se enlazan,

 Xuntando dúas almas ceibes.

Mentres da miña boca medra a verba,

 LIBERDADE, LIBERDADE, LIBERDADE.

chuzame

Coleccionista de bicos. 

 Boto de menos algúns bicos do pasado,

 Gustaríame coleccionalos.

Bicos de automóbil gris,

 Bicos de automóbil fronte ao mar,

 Bicos de automóbil sen automóbil.

Boto de menos algúns bicos.

Gustaríame pechalos nunha caixiña

Ao carón dun reloxo de area.

Area desa praia de seguidores de Cristo.

Boto de menos eses bicos,

 Bicos crucificados nun acantilado,

Bicos escravos da túa alma,

 Bicos de rúa civilizada,

 Bicos na terra de ninguén.

Boto de menos eses bicos do pasado,

 Bicos sabor a mar,

 Bicos sabor a cereixas,

 Bicos sabor cervexa,

Bicos sabor a ti,

Bicos sabor a min,

Bicos sabor a nada.

Bicos sabor a bicos.

Se os tivera todos na caixiña,

 E puidese abrila tódolos días,

 Nunca a fecharía.

Collería bicos de todo tipo,

Porque son un bulímico de bicos,

 Bicos de peregrino,

Bicos da nosa patria,

Bicos de rúas namoradas,

Bicos de media noite, Bicos do corazón que latexa,

 Bicos de alianza eterna.

Boto de menos algúns bicos do pasado,

 Gustaríame coleccionalos.

Dáme un bico.   

chuzame